νεα αξεσουαρ

Κι αυτά είναι τα σαλονια προσφορες  στα καταστήματα με τα καλύτερα επιπλα. Είναι μεν κοντινά στη πόλη, αλλά στο χάρτη η απόσταση είναι μεγά­λη». Εκείνη, που τα τελευταία λεπτά περνούσε από τη χαρά στην απογοήτευση και τανάπαλιν, ζήτησε  να κοι­τάξουν το χάρτη. Αυτός τον έβγαλε απρόθυμα και τον άνοιξαν πάνω στο κρεβάτι. Μια κραυγή έκπληξης ξέφυγε από τα χείλη του. «Κοίτα!» έδειξε το σημείο του χάρτη όπου είχαν σημειώσει τις ξαπλωστρες. Έσκυψε, μα το μόνο που είδε να περι­κλείεται σ’ εκείνον το χώρο ήταν η αλλαγη ταπετσαριας και ένα τμήμα ενός καναπε.
«Δεν μπορεί να είναι αυτό. Εκεί είναι το δοκάρι. Κι απ’ όσο ξέρω, δεν έχουν γίνει ποτέ εργασίες για ν’ αλλάξει τίποτα. Άρα και τότε που γράφτηκε το μήνυμα υπήρχε μόνο αυτό».
«Σωστά», είπε  με αναζωπυρωμένο ενδιαφέρον. «Άρα μας απομένουν οι ξαπλωστρες, που είναι… εδώ».
Το δάχτυλο του άντρα τώ­ρα έδειχνε ένα μέρος που περιλάμβανε την παλιά γραμμή της κολόνας, το κέντρο της μεσαιωνικής αψίδας και πολλά παλιά επιπλα.

Ήξερε, βέβαια, ότι η ιερή κατάνυξη, ακόμα κι αν μπορούσε να περιέλθει σε τέτοια κατάσταση, δε θα τη βοηθούσε. Δεν τη χωρούσε ο τόπος. Ανέβη­κε στο δωμάτιο. Ένιωθε τους τοίχους να συμπιέζονται γύρω της. Ήθελε να ουρλιάξει. Για τα επιπλα λαμια και πολλούς άλλους λόγους.
Και τότε άνοιξε η πόρτα. Ένας  σε κακά χάλια  πέρασε το κατώφλι. Έτρεξε προς το μέρος του με την ορ­μή που μόνο ένας πιτσιρίκος μπορεί να έχει. Έπεσε με δύναμη στην αγκαλιά του κάνοντας τον να βογκήξει. Κούρνιασε στο στήθος του και άρχισε να κλαίει. Την τράβηξε απαλά. Άρχισε να του χαϊδεύει και να του φιλά το ματωμένο πρόσωπο και να του κάνει ερωτήσεις.
Αυτός έβαλε το δείκτη κάθετα στα χείλη της και προσπάθησε να την ηρεμήσει.
«Είμαι καλά. Μην ανησυχείς. Είμαι εντάξει. Άφησε με μόνο να βγάλω τα λασπωμένα ρούχα, κι αν γίνεται, φέρε κάποιο αντιση­πτικό και οξυζενέ για το τραύμα μου. Ησύχασε, είναι όλα καλά. Χάρη στον Μπιλ. Πρέπει να του τηλεφωνήσω. Θα σου τα εξη­γήσω όλα για τις ξαπλωστρες. Ηρέμησε, γλυκιά μου».

«.. Το βιβλίο αυτό με τις περίεργες εικόνες και το ακόμα πιο πα­ράξενο κείμενο, που αυτή τη στιγμή κρατάει ο αρμόδιος υπάλληλος, που κάθεται σε έναν από τους καναπεδες, είναι γραμ­μένο στα ελληνικά. Είναι το μέσο για όποιον κατέχει αυτή τη  γνώση να επικοινωνήσει με τον εμπνευστή των σχεδίων. Μερικοί από σας γνωρίζετε ήδη κάποια μονοπάτια της γνώσης αυτής, που χάθηκε ό­ταν ο επικράτησε η πολυγλωσ­σία. Όμως δεν είναι μια ιδέα για επιπλα κοινότυπη. Είναι οι πρώτη έμπνευση. Το βιβλίο περιέχει φοβερές ιδέες, γραμμένες με τα πρώτα γράμμα­τα. Για έναν αδαή όλα αυτά είναι ακατανόητα και ενοχλητικά. Γι’ αυτόν που κατέχει το κλειδί της αποκρυπτογράφησης, η γλωσσά ανοίγει το παράθυρο που βλέπει στο ανοικτό ορίζοντα, στη πρωτοτυπία πέρα από κάθε όριο. Δείξε λοιπόν αυτό που ονομάζουμε “κλειδί”».
Όλα τα κεφάλια στράφηκαν πάνω από τους μπουφεδες προς το μέρος του , που όλο το βράδυ δεν είχε μιλήσει καθόλου και δεν έκανε τί­ποτε άλλο από το να κουνάει πάνω κάτω ένα κίτρινο μυρωδάτο κλαδί κέδρου.

«Τι απέγιναν τα τραπεζια;» ρώτησε στο τέλος της εξιστόρησης.
«Δεν έμαθα ποτέ», είπε ο  εισπνέοντας βαθιά. «Δεν έ­μαθα καν το είδος τους. Νομίζω ότι ήταν μοντερνα, αλλά δεν είμαι σίγουρος. Αυτό που ξέρω είναι ότι  η σερβιτόρα του, κάποια στιγμή παράτησε το σπίτι. Ίσως πήρε τις καρεκλες μαζί της. Ίσως και όχι. Δε μου είχε πει τίποτα σχετικά. Μάλλον ούτε κι ο ίδιος γνώριζε. Φαίνεται ότι τα επιπλα που άλλαξαν μια φορά δεν ήταν ικανά για να την κρατήσουν κοντά του».
Οι δυο άντρες έμειναν για αρκετή ώρα σιωπηλοί χαμένοι στις σκέψεις τους. Είχε αφήσει το τσάι του να κρυώσει και περιοριζόταν στο να ανάβει το ένα τσιγάρο πάνω στο άλλο. Τα επιπλα χαλκιδα  ήταν όπως έπρεπε. Κρατούσε σφιχτά την πίπα του και τραβούσε γενναίες ρουφηξιές γεμίζοντας το δωμάτιο από την έντονα γλυκερή μυρωδιά του καπνού.
Το νευρικό κουδούνισμα τους συνέφερε απότομα. Τινάχτη­καν και οι δυο ξαφνιασμένοι, σαν να ήταν το τελευταίο πράγμα που περίμεναν να ακούσουν. Η γριά  έσπευσε να ανοίξει, αφού άκουσε από το θυροτηλέφωνο τη φωνή.

Κάθισε στο πρώτο καφέ που βρήκε. Παράγγειλε έναν καφέ και έναν τηλεφωνικό κατάλογο στο γκαρσόνι, που δεν παρέλειψε να τον κοιτάξει περίεργα. Στον τηλεφωνικό κατάλογο βρήκε καμιά εικοσαριά καταστήματα με καρεκλες αλ­λά κανένα με το σωστό όνομα., μιας και τα μικρά ονόματα περιορίζονταν στο αρ­χικό γράμμα. Έπρεπε να απευθυνθεί σε κάποιον πιο ειδικό. Ίσως στο κατάστημα να μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Επίσης χρεια­ζόταν και έναν οδηγό της πόλης καθώς και έναν κάπως καλύτε­ρο μπαρ. Αφού κάπνισε δυο τρία τσιγάρα με τον καφέ του, πλή­ρωσε και έφυγε. Κοίταξε τριγύρω για να δει προς τα πού θα έπρεπε να κατευ­θυνθεί για ταξί. Γύρω από την πλατεία κυκλοφορούσαν μόνο ά­μαξες με στολισμένα άλογα που κουβαλούσαν περιχαρείς τουρί­στες.
Σίγουρα δε θα ήταν ο πιο αξιοπρεπής τρόπος να φτάσει στο μαγαζί με τα σαλονια προσφορες, αν και ίσως θα ήταν ο πιο πρωτότυπος. Το μάτι του έπιασε δίπλα από το υπέροχο κτίριο του νέου ταχυδρομείου μια πινακίδα με το αγγλικό σύμβολο για τις πληροφορίες «ι». Μπήκε στο γραφείο πληροφοριών από τη στενή είσοδο.

Καθώς έμπαινε στο καφέ Γκρέκο αισθάνθηκε τον αέρα της χρυσής εποχής των ευρωπαϊκών καφενείων, που αμετανόητα στοίχειωνε τις αίθουσες με τις γκραβούρες και τα περίτεχνα γύψινα διακοσμητικά. Βρήκε ένα τραπεζάκι σε μια γωνιά, πράγμα που δεν ήταν και τόσο εύκολο στο συγκεκριμένο παλιό και διάσημο καφενείο. Κάθισε στο μαρμάρινο τραπέζι και κοίταξε γύρω του τους θαμώνες και τα περίτεχνα επιπλα. Ελάχιστοι από αυτούς ήταν ντόπιοι. Οι ντόπιοι προ­τιμούσαν να κάνουν το διάλειμμα του καφέ τους στα όρθια και βιαστικά σαν να έβαζαν βενζίνη στο αυτοκίνητο τους. Όμως το καφενείο για έναν Έλληνα είναι μια ολόκληρη ιεροτελεστία που τείνει να πάρει χαρακτήρα γονιδιακής προδιάθεσης. Από κάπου ακουγόταν το φινάλε της Συμφωνίας 40 του Μότσαρτ. Έμεινε μία ώρα απολαμβάνοντας τον καφέ του στο πάλαι ποτέ σημείο συ­νάντησης καλλιτεχνών, πολιτικών και διανοουμένων. Ταυτόχρο­να προγραμμάτισε τις συναντήσεις του . Το ραντεβού του με τον ο ήταν καθορισμένο για την επομένη. Έτσι θα είχε όλη τη μέρα μπροστά του να συναντήσει τον φίλο του, να περιπλανηθεί στην πρωτεύουσα και ίσως να ανανεώσει τις τηλεφωνικές του επαφές.

Τα βήματα του τον οδήγησαν σ’ ένα ταβερνάκι ζωσμένο από τους ξερούς βλαστούς ενός κισσού. Παράγγειλε φαγητό και ντό­πιο κρασί. Του έφεραν ένα εμφιαλωμένο μπουκάλι που στην ετι­κέτα του έγραφε «επιπλα». Χαμογέλασε. Ήταν το όνομα που έ­κανε το νησί διάσημο στους Δυτικούς. Τα περίφημα μεσαιωνικά επιπλα “αλλο επιπλο”, από τα οποία πήρε και η εκθεση τη μεσαι­ωνική ονομασία της από τους Φράγκους, δε θα έπρεπε να έχουν και μεγάλη σχέση με αυτό που είχε μπροστά του. Η συνταγή του πο­λύτιμου επιπλου είχε χαθεί στους αιώνες, ιδίως μετά τις τουρκικές απαγορεύσεις. Την εποχή της ακμής όμως ήταν το κύριο εξαγώγι­μο προϊόν. Επιπλο για βασιλιάδες και αυτοκράτορες. Κανένας ευ­γενής δε διανοούνταν να μην έχει στο αρχοντικό του επιπλα “αλλο επιπλο”. Κανένα ανάκτορο στη Βενετία και στη Γένουα, στο Παρί­σι και στη Φλάνδρα, στην ίδια τη Βασιλεύουσα και στη Ρώμη δεν ήταν βασιλικό χωρίς εκείνο το αριστούργημα. Τώρα πια έμενε μόνο το ό­νομα του. Το φαγητό πάντως ήταν άριστο, και ο άνθρωπος, που εί­χε ήδη αναλάβει τις δυνάμεις του, άδειασε όλο το μπουκάλι.

Ο Πίπης είχε τα κέφια του και εγώ χαιρόμουν ιδιαίτερα για εκείνον. Μάλιστα, μας ανακοίνωσε ότι την Πρωτοχρονιά θα πήγαινε μαζί με τη Βερόνικα διακοπές στην Ταϊλάνδη, στα νησιά Πουκέ, δώρο από κάποιο πελάτη στην εταιρεια. Γι’ αυτό και έκαναν συγκέντρωση σήμερα, συν του να εγκαινιάσουν τα νεα επιπλα
Χάρηκα πολύ για τη φίλη μου που επιτέλους ο άντρας της της έδινε την προσοχή που της έλειπε. Όμως, όπως και ο Ντένης, έτσι και η γυναίκα του μου φαινόταν ιδιαίτερα αγχωμένη εκείνο το βράδυ. Και καλά εκείνη, που είχε καλεσμένους γύρω στα εκατό άτομα και έτρεχε να τα προλάβει όλα. Είχε καλέσει και ο ίδιος κάποιους διευθυντές, μετόχους, σημαίνοντα πρόσωπα δηλαδή, την καταλάβαινα. Όμως, ο ρεμάλης; Τι είχε και φαινόταν ανήσυχος; Άσε που δύο τρεις φορές κατέβηκε ως το αυτοκίνητο, μία για να πάρει κάτι που ξέχασε, μία για να αφήσει κάτι. Τέλος πάντων, δεν έδωσα σημασία. Με είχαν περικυκλώσει και τα κορίτσια και ήθελαν να μάθουν πώς πέρασα στη πόλη. Στον χώρο υπήρχαν διαφορα επιπλα, αλλα κανένα δεν ήταν από τα μοντερνα, απλές συνθεσεισ.

Κι άλλο κι άλλο, κι εκείνος με κοίταξε μες στα μάτια σαν να ήθελε να πειστεί ότι τον βλέπω, κι αυτό που διάβασε στις σκισμένες σελίδες, το ναι όχι ίσως, ένα ολάνοιχτο τριαντάφυλλο, ένα σαλόνι, τα ρούχα μου, οι καρέκλες μου, σχέδια με άποψη, κι εγώ ένιωσα κάτι που κρατούσε από παλιά, κρατούσε και έρχονταν κι έφευγε, και η γνώση ότι κάτι πρόκειται να γίνει, απλά με περίμενε και μου ψιθύριζε ένα τραγούδι στο αυτί, εκεί στην τραπεζαρια ήρθε κι η δικιά του ώρα, φώναξε με τέτοια ένταση που λες και θα σπάγανε τα γυαλιά του, «σ’ ευχαριστώ!» είπε . Χρειάστηκε πολλή ώρα να συγκεντρωθούμε κι οι δυο, το τσάι είχε κρυώσει πάνω στο τραπεζάκι σαλονιού κι εμείς γελούσαμε γελούσαμε, κι ήταν καλά, για πρώτη φορά έπειτα από πολύ καιρό ήταν καλά. Αυτό που μετράει σε ένα αξεσουαρ πάνω από όλα και σε όλες τις περιπτώσεις είναι το να ταιριάζει στον χώρο. Σε αυτό συμφωνήσαμε και οι δύο.